Afgelopen zondag hebben we (weer) een mooi rondje Schoorl gereden. Voor de verandering maar eens het oude parcours gedaan, de Zuidlus.
Je gaat het parcours in onderaan de gevaarlijke afdaling…het best tot het laatst bewaren dus. 😉 Meteen power op de pedalen want de wortelklim is aanstaande. Omdat het niet al te nat was lagen de wortels redelijk droog en was er goed overheen te rijden, als je de bandenspanning niet al te hoog had tenminste, want wegglijden kun je evengoed makkelijk. Ik reed op mijn Vittoria Barzo 29×2.35 banden, vandaag op slechts 1.5 bar voor en achter, perfect voor mij en de conditie van de baan. Na de wortelklim daal je best flink af, hier lopen de snelheden wel wat op waardoor de kleine dropjes al snel wat sprongetjes worden…echt leuk!
Ook de rest van de baan lag er geweldig bij. Schoorl blijft een uitdagende baan en ondanks dat de Zuidlus onder categorie gemiddeld valt is het toch nog best uitdagend met soms keuze in moeilijke en makkelijkere afdalingen. Het mooie dus is dat je langzaamaan het parcours een beetje naar je toe laat groeien tot het moment dat je de meest uitdagende delen te lijf gaat. Eenmaal onder de knie, (en ook ik leer nog iedere dag) dan kun je naast afzien ook echt lol hebben.
Eerlijk, dat wij net begonnen met mountainbiken, zagen wij als een berg tegen Schoorl op. Conditioneel en technisch waren we voor ons gevoel niet op niveau. Nu we al wat langer fietsen en conditioneel flinke stappen maakten, kun je je veel beter op je techniek concentreren. Op die manier zorgen we ervoor dat we ook daar stappen blijven maken. De afdalingen gaan sneller, de bochten gaan sneller, springen gaat beter en gelukkig het landen ook! Natuurlijk gaat het weleens fout…loop je weer een gekeusd ribje of een dikke schaafwond op. Maar leren doe je met vallen en opstaan.
Ik kan niet uitleggen hoe jong je je weer voelt op het moment je weer in de natuur bezig bent met de focus op maar één doel en je niet laten afleiden door wat dan ook. Heerlijk je kop leeg rijden en bouwen aan een fysieke en mentale conditie.
Fysiek wordt het wat zwaarder als je de beruchte nok op fietst. Het probleem ligt hem niet zozeer dat de klim naar boven zo steil is, of lang…maar meer in het feit dat je het stukje ervoor elke keer vergeet dat ‘ie eraan komt. Je moet dus niet al je kruit verschieten op weg naar de nok. Hoewel ik de nok op nooit ben afgestapt trap ik er bijna iedere keer in en sta ik boven te hijgen als een paard. Belangrijk dat je dus even je rust pakt als je de gevaarlijkste afdaling naar beneden suist, want die focus is essentieel om snel , maar vooral heelhuids, naar beneden te knallen.
(Noot: Wij, het team van onze winkel, zijn nog steeds erg gelukkig met de keuze die wij begin dit jaar maakten vanuit de passie dij wij voelen voor de fiets, de techniek en wat dit voor mensen kan betekenen. De switch van succesvolle winkel met alles voor auto en fiets naar een zelfstandige fietsspecialist laat zich in de onderstaande alinea tot je verbeelding spreken.)
Bijna aan het eind van de afdaling heb je een keuze, Rechtsaf: (ik verzin het niet) het Halfordspaadje. Vertrouwd, veilig, en voor een groter publiek. De leukste echter is linksaf…net even spannender, uitdagender en meer voor de puristen.
Ik ben nog steeds blij dat we linksaf zijn geslagen…maar dat heb je niet van mij.
Ralph
Check hier het filmpje!
Joery Piera! Bedankt voor jouw inspanningen!